Onze Griekse kameraden willen ook Perzen vermoorden.
Mooi. Dat kunnen zij wel aan.
Haal Daxos, ik wil hem en twintig van zijn beste soldaten.
Gretig, nuchter en klaar voor de volgende aanval.
Koning Leonidas.
Stelios, kom weer op adem. - Ja, heer.
De Perzen naderen.
Een klein bataljon, te klein voor een aanval.
Aanvoerder, jij hebt nu het commando. - Maar, heer...
Rustig, vriend...
als ze mij doden, gaat heel Sparta ten oorlog.
Bid, dat ze niet zo dom zijn.
Bid, dat we zo'n mazzel hebben.
En trouwens...
Er is toch geen reden dat we niet beschaafd hoeven te zijn?
Nee, heer.
Laat me raden. Jij bent zeker Xerxes.
Kom, Leonidas.
Laten we tot verstand komen. Het zou zonde zijn.
Het zou waanzin zijn als jij en je troepen zouden sneuvelen.
Allemaal door een simpele misverstand. We kunnen onze culturen delen.
Heb je het gemerkt? We delen onze cultuur al de hele ochtend met jullie.
Je volk is fascinerend.
Zelfs nu ben je uitdagend, ondanks de aankomende verwoesting.
Met de aanwezigheid van een God, is het onverstandig tegen me te vechten.
Stel je het vreselijke lot van m'n vijanden voor...
als ik m'n eigen mannen dood om te overwinnen.
Ik zou voor elk van m'n mannen sterven.
Jullie Grieken staan bekend om je verstand, gebruik die dan ook.
Denk aan de prachtige gebieden die jullie zo trots verdedigen.
Het zal as worden, op mijn bevel.
Denk aan het lot van jullie vrouwen. - Blijkbaar ken je onze vrouwen niet.
Ik had hen hierheen kunnen sturen, geoordeeld op wat ik heb gezien.
Je hebt veel slaven, Xerxes. Maar weinig krijgers.
Het zal niet lang duren voor ze mijn speren vrezen.
Meer dan jouw zwepen.
Ze vrezen niet de zweepslagen.
Het is mijn vergoddelijkte macht. Maar ik ben een gulle god.
Ik kan je rijk maken, meer dan jij je voor kunt stellen.
Ik zal je krijgsheer van heel Griekenland maken.
Je zal mijn standaard tot het hart van Europa brengen.
Je Atheense rivalen zullen knielen voor je, zoals jij voor mij zal knielen.
Je bent net zo gul als je vergoddelijkt bent.
Koning der koningen.
Alleen een gek zou zo'n aanbod afslaan.
Maar het idee van knielen...
Al die mannen afslachten, heeft een naar gevoel achtergelaten in m'n been.
Dus knielen wordt moeilijk. - Er zal geen glorie of opoffering zijn.
Ik zal de herinnering aan Sparta uit de geschiedenis wissen.
Elk deel van Sparta zal in brand worden gestoken.
Elke Griekse historicus of schrijver...
zal zijn ogen uitgestoken krijgen en zijn duim afgehakt.
En iedereen die de naam 'Sparta' of 'Leonidas' eert zal gestraft worden met de dood.
De wereld zal niet eens weten dat jullie bestaan hebben.
De wereld zal weten dat vrije mannen vochten tegen een tiran.
Dat weinigen vochten tegen velen.
En voor deze strijd voorbij is, dat zelfs een vergoddelijkte koning kan bloeden.
Je hebt vandaag goed gevochten.
Voor een vrouw.
Net zoals jij.
Misschien kun je me bijhouden, als ik gewond ben.
Misschien was ik zo ver voor je, dat je me niet kon zien.
Je liet meer je achterkant zien aan de Thespians.
Word niet jaloers, vriend.
Opschieten, mannen.
Stapel de Perzen hoog op.
Tenzij ik het mis heb, hebben we een wilde nacht voor de boeg.
Ze hebben de duistere wil van Perzische koningen 500 jaar lang gediend.
Ogen, donker als de nacht.
Tanden, scherp als die van honden.
Zielloos.
De persoonlijke bewakers van Xerxes, de Perzische krijgerselite.
De dodelijkste krijgsmacht van heel Azië.
De onsterfelijken.
De vergoddelijkte koning heeft fatale grond betreden.
Arrogantie.
Makkelijk te tarten, voor de gek te houden.
Voor verwondingen en vermoeidheid hun tol eisen, stuurt de gekke koning het beste wat hij heeft.
Xerxes heeft in het aas gebeten.
Spartanen, duw.
Onsterfelijken.
Dat testen we uit.
Vader.
Koning.
Arcadiërs, nu.
Ga, laat de Spartanen zien wat we kunnen. Ga.
We schreeuwen en vloeken. Steken wild om ons heen.
Meer druktemakers dan krijgers. Ze maken overal een bende van.
Dappere amateurs. Ze dragen hun deel bij.
Onsterfelijken.
Ze falen voor de test van onze koning.
En de man die zichzelf een God vindt, voelt een menselijke bibbering door zijn rug.
Voor onze koning.
En onze eerbiedige doden.
Wie zal Xerxes nu sturen?
Niets kan ons nu nog stoppen.
Zelfs de koning hoopt op meer dan glorie.
Zo'n waanzinnige hoop. Maar hij is er.
Tegen de eindeloze Aziatische soldaten, tegen alle verwachtingen in...
kunnen we het doen. We kunnen Thermopylae behouden.
We kunnen winnen.
Dageraad.
Zweepslagen weerklinken, barbaren janken.
Zij die achterblijven... - Voorwaarts.
Zij die voorliggen...
Onze ogen zien de gigantische wezens uit de duisterste hoek van Xerxes' rijk.
Wanneer spieren falen, beroepen ze zich op hun magie.
Honderd naties staan tegenover ons. Het leger van heel Azië.
Gebundeld in deze nauwe kloof, waar aantallen niet tellen.
Ze sneuvelen bij honderden.
We sturen de toegetakelde lichamen en breekbare harten terug naar Xerxes.
Koning Xerxes is ontevreden met zijn generaals.
Hij disciplineert ze.
Xerxes krijgt zijn monsters geleverd vanuit de andere kant van de wereld.
Hun onhandige beesten.
Hoe hoger de Perzen gaan, hoe glibberiger het wordt.
Ben je er nog? - Iemand moet je beschermen.
Nu heb ik het een beetje druk.
Hergroeperen.
Astinos. Mijn zoon...
De dag vordert. Weinigen sneuvelen...
maar iedereen die sneuvelt, is een vriend, of familie.
En nadat hij het hoofdloze lichaam van zijn eigen jonge zoon heeft gezien...
verliest de aanvoerder de controle. Hij draait door, bloeddronken.
Het gejank van de aanvoerder om het verlies van zijn zoon is meer angstaanjagend...
voor de vijand dan de meest woeste gevechtsgeluiden.
Er is drie man nodig om hem in bedwang en terug in de formatie te krijgen.
Vandaag is van ons.
Geen lied is te horen.
Je Goden zijn wreed om je zo'n lichaam te geven, Ephialtes
De Spartanen zijn wreed je af te wijzen.
Maar ik ben aardig.
Alles wat je begeert.
Al het geluk dat jij je voor kan stellen.
Al het plezier dat je Grieken en valse Goden je hebben afgewezen.
Zal ik je gunnen.
Want ik ben aardig.
Aanvaard me als je koning en God.
Leid m'n soldaten naar het geheime pad dat achter de vervloekte Spartanen uitkomt.
Je genoegens zullen eindeloos zijn.
Ja, ik wil het allemaal.
Welzijn, vrouwen.
En nog één ding...
Ik wil een uniform.
Komt voor elkaar.
Je zal zien dat ik aardig ben.
Niet zoals de wrede Leonidas, die vereiste dat je stond.
Ik vereis alleen dat je knielt.
Een mooie nacht.
Ja, maar ik heb je niet geroepen om een praatje te maken, Theron.
Daar ben ik zeker van.
Je hebt nooit met mij gesproken.
Kan ik je wat aanbieden? Wat te drinken?
Is het vergiftigd?
Sorry dat ik je teleurstel, het is maar water.
Ik heb gehoord dat het is geregeld dat je zal spreken in de Raad.
Help je om stemmen te krijgen om troepen naar het noorden te sturen, voor de koning?
Ja. Ik kan ons samen zien staan.
Ik, politicus. Jij, krijger. We spreken als één.
Maar waarom zou ik zoiets doen?
Om te bewijzen dat je geeft om de koning, die nu vecht voor het water dat wij drinken.
Waar.
Maar dit is politiek, geen oorlog.
Leonidas is een idealist. - Ik ken jouw soort.
Je stuurt mannen de slachting in voor je eigen gewin.
Je man, onze koning, heeft 300 van onze beste soldaten meegenomen de afslachting in.
Hij heeft onze wet gebreken en is vetrokken zonder goedkeuring van de Raad.
Ik ben een realist. - Je bent een opportunist.
Je bent zo dom als Leonidas als je gelooft dat het leven van een man niet uitmaakt.
'Niet alle mannen zijn uit hetzelfde hout gesneden.'
Dat is het Spartaanse gezegde, koningin.
Ik bewonder je passie.
Maar denk niet dat jij, een vrouw, zelfs als je koningin bent...
de Raad binnen kan stappen en de mannen daar kan overtuigen.
Ik ben de eigenaar van de kamer van de Raad.
Alsof het met deze handen gebouwd is.
Ik kan je nu zo vermoorden.
Als je naar de Raad komt, zal er niet naar je geluisterd worden.
Leonidas zal geen versterking krijgen, en als hij terugkeert...
zal hij zonder mijn hulp, de gevangenis in gaan, of erger.
Hou je van je Sparta? - Ja.
En van je koning? - Ja.
Je man vecht voor zijn land en zijn liefde.
Wat heb jij te bieden?
Ik ruil voor mijn belofte dat ik een leger naar het noorden zal sturen?
Wat wil een realist van zijn koningin?
Ik denk dat je dat wel weet.
Dit zal niet snel voorbij zijn.
Je zal dit niet leuk vinden.
Ik ben je koning niet.
Dat schrammetje zal je vast niet nutteloos gemaakt hebben?
Amper, heer. Het is maar een oog.
De Goden hebben me een reserve geschonken.
En mijn aanvoerder?
Hij vervloekt de Goden en zit alleen.
We zijn geruïneerd, geruïneerd zeg ik je.
Vernietigd. - Daxos, kalmeer.
Een verrader heeft de onsterfelijken van Xerxes naar het geitenpad geleid.
Soldaten daar zijn zonder strijd gedood. Deze strijd is voorbij, Leonidas.
De strijd is voorbij, wanneer ik dat zeg.
Voor het ochtend is, zullen we omcirkeld zijn door de onsterfelijken.
Thermopylae zal ingenomen worden.
Spartanen. Bereid je voor op glorie.
Glorie? Ben je gek geworden? Er valt geen glorie meer te behalen.
Trek je terug, of geef je over. Of sterf.
Een makkelijke keuze voor ons, Arcadiër.
Spartanen trekken zich nooit terug. Spartanen geven zich nooit over.
Geef het door.
Laat elke Griek hier de waarheid over weten.
Laat een ieder van hen zijn ziel doorzoeken.
En als je toch bezig bent, doorzoek je eigen ziel.
Mijn mannen zullen met mij vertrekken.
Succes, Leonidas.
Kinderen.
Verzamelen.
Niet terugtrekken. Niet overgeven.
Dat is de wet in Sparta.
En de wet van Sparta volgend, zullen we weerstand bieden en vechten.
En sterven.
Een nieuw tijdperk is aangebroken.
Een tijdperk van vrijheid.
En iedereen zal weten dat 300 Spartanen hun laatste adem gaven om het te verdedigen.
Mijn vriend.
M'n hele leven heb ik zonder spijt geleefd, tot nu.
Niet omdat m'n zoon z'n leven heeft gegeven voor zijn land.
Maar dat ik hem nooit heb verteld dat ik het meeste hield van hem.
Dat hij eervol naast me vocht.
Dat hij al het beste van mij was.
M'n hart is gebroken door je verlies. - Hart?
Mijn hart is vervuld van haat.
Goed.
Laten we een wandeling maken. - Ja, heer.
Heer, ik ben fit, klaar voor de strijd. - Zeker, en één van de beste.
Maar je hebt nog een ander talent, wat geen enkele andere Spartaan heeft.
Geef m'n laatste bevel door aan de Raad, met overtuiging en passie.
Vertel ze mijn verhaal.
Laat elke Griek weten, wat er hier is gebeurd.
Je hebt een groots verhaal te vertellen.
Een overwinningsverhaal. - Overwinning?
Ja, heer.
Welk bericht...
Voor de koningin?
Je hoeft haar niets te zeggen.
Honderden vertrekken.
Een handvol blijft.
Maar één kijkt achterom.
Spartanen.
Maak je ontbijt klaar en eet goed.
Want vanavond, dineren we in de hel.
Ik geef nu het woord aan de vrouw van Leonidas, de koningin van Sparta.
Raadsmannen, ik sta niet alleen als jullie koningin voor jullie.
Ik kom hier als een moeder.
Ik kom hier als echtgenote.
Ik kom hier als een Spartaanse vrouw.
Ik kom hier met een grote vernedering.
Ik ben hier niet om Leonidas te vertegenwoordigen.
Zijn acties spreken luider dan mijn woorden ooit zouden kunnen.
Ik ben hier voor de stemmen die niet worden gehoord.
Moeders, dochters, vaders, zonen.
300 Families die bloeden voor onze rechten.
Voor de principes waarvoor dit gebouw is gebouwd.
We zijn in oorlog, heren.
We moeten het hele Spartaanse leger sturen om onze koning te helpen, die vecht voor...
niet alleen ons behoud, maar ook dat van onze kinderen.
Stuur het leger voor het behoud van vrijheid.
Stuur het voor gerechtigheid.
Stuur het voor recht en orde. Stuur het voor verstand.
Maar het meest belangrijke: Stuur ons leger voor hoop.
Hoop dat de koning en zijn mannen niet zijn verspild voor geschiedenisboeken.
Dat hun moed ons bindt.
Dat wij sterker zijn geworden door hun daden.
En dat jullie keuzes vandaag, hun moed weerspiegelen.
Ontroerend.
Welbespraakt. Gepassioneerd.
Maar het verandert niet dat jouw man oorlog op ons heeft afgeroepen.
Je hebt het mis.
Xerxes heeft oorlog gebracht, en daarvoor zijn vader Darius uit Marathon.
De Perzen zullen niet stoppen, tot er alleen puin en chaos is.
Deze kamer heeft geen geschiedenisles nodig, koningin.
Wat voor les wil je dan? Zal ik ze allemaal opnoemen?
Eer, plicht, glorie.
Je spreekt over eer, plicht en glorie?
En wat dacht je van overspel? - Hoe durf je?
Hoe durf ik? Kijk naar haar. Zorgvuldig.
Ze houdt iedereen voor de gek.
Houd de leden van deze heilige kamer niet voor de gek, koningin.
Maar een paar uur geleden bood jij je aan me aan.
Als ik zwak was geweest, had ik nog steeds een geur gehad.
Dit is schandelijk. - De hypocriet spreekt.
Heb je geen zelfde betaling gekregen? Die je hebt aangenomen...
in ruil voor dat zij deze nobele mannen mag toespreken?
Dat is een leugen. - Is dat zo?
Werd hij niet op jouw uitnodiging de slaapkamer van de koning in gevraagd?
Hetzelfde bed waar je zo trots probeerde met mij te onderhandelen.
Jullie lijken geschokt.
Een omkoping met vlees, terwijl haar man anarchie en oorlog promootte.
Woorden schieten zelfs de meest sluwe tong tekort, hoerenkoningin.
Echt gedrag voor een koningin.
Verwijder haar uit deze kamer, voor ze ons nog meer infecteert.
Met haar roemloze, vuile karakter.
Dit zal niet snel voorbij zijn.
Hier zul je niet van genieten.
Ik ben niet je koningin.
Verrader. - Verrader.
Leonidas, mijn complimenten.
En gefeliciteerd. Je hebt ellende omgezet in overwinning.
Ondanks je onuitstaanbare arrogantie.
De vergoddelijkte koning is gekomen om de moed en vechtkunsten van de Spartanen te bewonderen.
Jullie zijn een machtige bondgenoot. - Beste Leonidas, gebruik je verstand.
Denk aan je mannen.
Ik smeek je. - Luister naar je mede Griek.
Hij kan pleiten voor de gulheid van de vergoddelijkte.
Ondanks je beledigingen, ondanks je vreselijke laster.
De heerser over alles, is bereid iedereen te vergeven.
En meer, om je te belonen voor je diensten.
Jullie vechten voor je land? Houd het.
Jullie vechten voor Sparta?
Jullie zullen rijker en machtiger zijn dan ooit.
Jij vecht voor je koningschap?
Je zal uitgeroepen worden tot krijgsheer van heel Griekenland...
alleen beantwoordbaar voor de ene werkelijke leider van de wereld.
Leonidas, je overwinning zal compleet zijn.
Als jullie je wapens neerleggen en knielen, voor de heilige Xerxes.
De wolf in de winterkou is al meer dan dertig jaar geleden.
En nu is het, net zoals toen, niet angst dat hem bevangt.
Alleen rusteloosheid.
Een betere waarneming van alles.
Een wind vanuit de zee, die zachtjes het zweet op zijn borst en nek prikkelt.
Zeemeeuwen, klagen zelfs als ze vliegen boven duizenden doden.
Een rustige ademhaling, met zijn 300 mannen achter hem.
Klaar om voor hem te sterven, zonder een moment pauze.
Elk van hen. Klaar om te sterven.
Zijn helm stikt hem.
Zijn schild is zwaar.
Je speer.
Jij daar.
Moge je eeuwig leven.
Leonidas, je speer.
Slacht ze af.
Zijn helm stikte hem. Hij zag er slechter door.
Maar hij moet ver zien.
Zijn schild was zwaar. Hij raakte uit balans.
En zijn doelwit is ver weg.
De ouderen zeggen dat wij Spartanen afstammen van Hercules zelf.
Onverschrokken Leonidas bewijst onze bloedlijn.
Zijn grom is lang en luid.
Koning.
Het is een eer aan uw zijde te sterven.
Het was een eer aan jouw zijde te hebben geleefd.
Mijn koningin.
Mijn vrouw.
Mijn liefste.
Herinner ons.
Het simpelste bevel dat een koning kan geven.
Herinner waarom we zijn gestorven.
Ik ben hier niet om eerbetoon te wensen. Of zangen.
Niet voor monumenten of gedichten over oorlog en heldenmoed.
De wens was simpel.
Herinner ons.
Dat zei hij tegen me.
Dat was zijn hoop.
Als er een vrije ziel voorbij die plaats komt.
Voor de vele eeuwen die nog komen.
Eer al onze stemmen, die fluisteren vanuit de tijdloze stenen.
Vertel het een Spartaanse voorbijganger.
Dat we hier, volgens de Spartaanse wet, liggen.
En zo is mijn koning gestorven.
Zo zijn mijn broeders gestorven.
Nog geen jaar geleden.
Lang vertrouwde ik op de hoop van de koning op de overwinning.
De tijd heeft bewezen dat hij wijs is.
Van vrije Griek naar vrije Griek, zal het verhaal zich verspreiden...
dat de onverschrokken Leonidas en zijn 300 mannen, zo ver van huis...
hun leven gaven, niet alleen voor Sparta, maar voor heel Griekenland...
en de belofte die dit land heeft.
Nu, hier op deze ruwe grond die Plateia heet...
gaat Xerxes' leger de verwoesting in.
Daar verderop zijn de barbaren.
Angst en verschrikkingen gaan samen.
Hun handen, met ijzige vingers.
Goed wetend welke gruwelijkheden ze hebben geleden door de zwaarden en speren van 300.
Ze kijken en zien wat eraan komt.
Tienduizend Spartanen, die 30.000 vrije Grieken aanvoeren.
De vijand is met drie keer zo veel.
Goede kansen voor elke Griek.
Vandaag, redden we onze wereld van mysticisme en tirannie.
We marcheren een toekomst tegemoet, rooskleuriger dan je je kan voorstellen.
Bedank Leonidas en de dappere 300.
Naar de overwinning.
Vertaling: Xtreme